Een publicatie… en wát voor één 🙏✨ – Patricia Steur
Een publicatie, en wat voor 1 – Patricia Steur
Gisteren was het eindelijk zover: de boekpresentatie van Patricia Steur’s oeuvre-boek in Kasteel Wittenburg in Noordwijk. En ook al wist ik het al een tijdje, het blijft voor mij een enorme eer dat Patricia mijn foto heeft gekozen om op de Backcover van haar boek te staan. (Oké, ik weet het, officieel is het de achterkant, maar aan de buitenkant van het boek, dus gewoon de cover, hahaha.)
Het verhaal achter die foto is minstens zo bijzonder als de foto zelf.
Ik ontmoette Patricia een paar jaar geleden bij een opening van een bevriende kunstenaar in het Americain Hotel in Amsterdam. Ik was uitgenodigd, en daar werd ik voorgesteld aan haar — een fotografe die de hele wereld over had gereisd. We hadden meteen een klik. Zo’n vanzelfsprekende klik waarvan je denkt: ja, jij snapt het gewoon.
Fotografen onder elkaar herkennen dat; we zijn toch een beetje van hetzelfde hout gesneden.
Een week later dacht ik nog steeds aan onze ontmoeting. Er zat iets in haar karakter dat ik graag wilde vastleggen. Dus ik heb haar opgebeld en gevraagd of ik haar mocht portretteren. Tot mijn blijdschap zei ze meteen ja.
Een paar weken later stond de shoot gepland. De visagie was in handen van Paul van der Wal, en de rest deden we gewoon samen.
Om eerlijk te zijn, keek ik pas de avond vóór de shoot wat beter op internet wat Patricia allemaal had gedaan… en toen schrok ik even.
Die vrouw heeft gewoon écht iedereen voor haar lens gehad, ik wist het gewoon niet!
En als iemand weet hoe je moet fotograferen, dan is zij het wel.
Ineens voelde ik die spanning. Want ja — als iemand kan zien of je op je bek gaat, dan is het zij het wel hahaha.
Toch besloot ik het gewoon te doen, op mijn manier. Ik vroeg haar om haar amuletten mee te nemen, en of ze toevallig nog zo’n Afghaanse jas uit de jaren ’60 had. Die had ze inderdaad, dus dat kwam goed uit. We zaten duidelijk op dezelfde golflengte.
Dan het licht. Normaal gesproken belicht je vrouwen van een zekere leeftijd met een grote softbox — lekker veilig, mooi zacht, geen harde schaduwen.
Wat je in het algemeen níet doet, is boven een bepaalde leeftijd (sorry Patries :-) belichten met een beautydish. En zéker niet met een grid erin, waarmee je juist veel contrast krijgt. Maar ja… Patricia’s gezicht, haar uitstraling, die vrouw is gewoon rock & roll, haar kracht — die vroegen er gewoon om.
Ik dacht: weet je wat, F#ck it, ik doe het gewoon.
Dus ik pakte de beautydish met grid, maar zette er wel een groot invullicht achter om het toch nog iets te verzachten.
Toen alles klaarstond en Paul nog bezig was met de laatste touch-up, raakte ik aan de praat met Theo. Hij vertelde me het bijzondere verhaal achter Patricia’s amuletten.
Jaren geleden was ze in Amerika, waar ze een Native American chief ontmoette. Hij wilde haar bedanken en gaf haar de amuletten met de woorden:
“Here are your hungry eyes.” De naam van haar boek.
Ze keek naar beneden, nam ze aan… en toen ze weer opkeek, was hij verdwenen.
Dat verhaal bleef bij me hangen. Het was precies dat element dat ik nodig had voor het portret. Tijdens de shoot werkte ik langzaam naar een bepaalde blik toe — die intense, gretige blik die haar zo typeert. En op een gegeven moment zei ik:
“Patries, ik mis nog iets. Waar zijn jouw hungry eyes?”
Ze keek me aan, en ik zag het gebeuren. Haar blik veranderde.
KLIK. YESSS, HEBBES.
Dat zijn de momenten waarop alles klopt — wanneer je voelt dat de foto leeft, dat de energie precies goed is. Je voelt het letterlijk in elke vezel van je lijf.
En nu, om dat moment terug te zien op de achterkant van haar boek, vereeuwigd naast haar naam… dat voelt als het mooiste compliment dat ik kon krijgen en ben ik trots, heel trots.
Hungry eyes is vanaf vandaag hier te koop.