Uitgelicht door Fujifilm
“Marco, hoe zou jij het vinden als wij een video over jou gaan maken?”
Dat was de vraag die ik van Fujifilm kreeg.
“Dan kunnen we meteen twee korte video’s opnemen, want je bent ook weer gevraagd om in de jury van de Ringfoto Photography Awards 2026 plaats te nemen.”
Nou, dat leek me natuurlijk hartstikke leuk!
“Maar wat wordt het eigenlijk voor video?”
“We hebben een serie die Uitgelicht heet, waarin we onze X-Photographers in de schijnwerpers zetten. Dit keer willen we jou uitlichten. We gaan het hebben over jouw specialisaties binnen de fotografie en verder ben je helemaal vrij. Je hoeft geen camera aan te prijzen of wat dan ook. Die verkoopt zichzelf wel.”
Kijk, daar hou ik van!
Helemaal de vrije hand. Geen verplicht verhaal, geen producten die ik in beeld moet houden, maar gewoon laten zien wat ik als fotograaf doe en hoe ik werk.
En als ik dan toch die vrijheid krijg, dan wil ik natuurlijk ook iets bijzonders maken.

Een idee dat al langer in mijn hoofd zat
Ik had eigenlijk meteen twee ideeën.
Ten eerste wilde ik een architectuurfoto opnieuw maken die ik al eens eerder had gemaakt. Ik was destijds best tevreden met het resultaat, maar ik wist dat er nog meer uit te halen viel. En als ik dan toch alle vrijheid krijg, waarom zou ik het dan niet nog een keer proberen? Bovendien was het lekker in de buurt.
Daarnaast wilde ik nieuw vrij werk maken.
Ik had ooit een inspiratiefoto gezien die maar in mijn hoofd bleef hangen. Zo’n beeld waarvan je denkt: daar wil ik ooit nog eens iets mee doen, maar dan op mijn eigen manier.
En dit was natuurlijk het perfecte moment!
Dus ben ik wat onderzoek gaan doen naar materialen waarmee ik mijn idee kon uitvoeren.
Uit mijn tijd bij het ETC kende ik nog een leverancier van exclusieve materialen Global Green. Ik besloot eens op zijn website te kijken.
En daar zag ik iets bijzonders.
Een soort behang, volledig gemaakt van organische materialen. Bloemblaadjes, geperst in wol, geleverd op een rol.
Dat was het!
Ik nam contact op met Global Green, legde mijn idee uit en gelukkig wilden ze meewerken.
Dus hup, even op en neer naar Waalwijk om het materiaal op te halen.

Mannequin Annie mocht als eerste
Maar goed, dan heb je al die prachtige materialen in huis. Nu moest ik er nog iets van zien te maken.
Ik ben begonnen met een papieren proefmodel op Mannequin Annie.
Voor degenen die weleens bij mij in de studio zijn geweest: jullie kennen Annie vast wel. Echt een feestnummer is ze! :-)
Annie is mijn paspop en ze is bijzonder geduldig. Ze klaagt nooit, beweegt niet en vindt werkelijk alles goed wat ik met haar uitspook.
Ideaal model dus.
Het papieren proefmodel zag er eigenlijk best goed uit. De vorm klopte en ik kon verder.
Maar toen kwam de volgende vraag.
Waar haal ik in vredesnaam het juiste karton vandaan?
Golfkarton was geen optie, dat was veel te dik. Ik had stevig, maar tegelijkertijd dun karton nodig.
Na een gesprek met een kennis ging er ineens een lampje branden.
Henk!
Henk is lijstenmaker in Almere Buiten en die moest ik hebben.
Ik legde hem uit wat ik van plan was en hij vond het prachtig.
“Neem maar mee, Marco. Dit is zo’n leuk project!”
Geweldig toch, zulke mensen?
Een stoomapparaat, een pvc-buis en een nachtje geduld
Nou, het karton was geregeld.
Alleen had ik nog een klein probleempje.
Hoe krijg ik dat spul in de juiste vorm?
Het karton was geïmpregneerd en daardoor ontzettend stijf. Buigen ging niet zomaar en ik wilde natuurlijk niet dat het zou knikken.
Gelukkig had mijn overbuurman een idee.
“We pakken mijn stoomapparaatje wel even!”
Ondertussen had ik in de studio nog een stuk pvc-buis gevonden. Met behulp van de stoom kon ik het karton voorzichtig buigen, om de buis rollen en vastklemmen.
En toen maar hopen dat het de volgende ochtend zijn vorm zou behouden.
De volgende dag haalde ik de klemmen eraf.
YESSSS!
Het werkte!
Nu kon ik eindelijk het bijzondere behang op maat snijden en met tapijttape op de vorm bevestigen.
Als laatste moest het geheel nog mooi strak worden gemaakt. En geloof me, dat vond ik misschien nog wel het spannendste van alles.
Want als zo’n oppervlak niet helemaal strak zit, zie je dat onmiddellijk op de foto.
Maar het lukte!

Alles voor de foto!
De volgende ochtend kwamen Dainora en Anouck van Riemsdijk naar mijn studio.
Dainora verzorgde de visagie en Anouck zou model staan.
Wat ik heerlijk vind aan samenwerken met een visagist die ook artistiek meedenkt, is dat je elkaar kunt versterken.
Ik weet welk beeld ik wil maken, welke sfeer ik zoek en wat ik wil uitstralen. Dainora vertaalt dat vervolgens naar de make-up en voegt daar haar eigen creativiteit aan toe.
Dat werkt zo ontzettend fijn.
En dan Anouckie.
Die zat daar dus met mijn zelfgemaakte constructie, vastgeplakt met ducttape aan haar lichaam.
“Alles voor de foto!”, riep ze.
Hahahaha, kijk, daar hou ik nou van!
Niet moeilijk doen als iets er een beetje vreemd uitziet. Gewoon meedenken en samen proberen er iets bijzonders van te maken.
Alleen waren we er nog niet.
Want het hele gevaarte zakte steeds naar achteren.
Tja, en hoe ga je dát nou weer oplossen?
Heel simpel.
Ik had nog ergens een stok liggen.
Die hebben we gebruikt om de constructie op zijn plaats te houden.
“Niet bewegen nu!”
Hahahaha.
En zo stonden we daar dus. Een prachtig model, geweldige make-up, een constructie van karton en bloemblaadjes, ducttape en een stok.
Maar weet je? Dat maakt me dus helemaal niets uit.
Het gaat er niet om hoe het er achter de camera uitziet. Het gaat erom wat je uiteindelijk vóór de camera creëert.
En we hadden maar één goede foto nodig.
Die stok was uiteindelijk precies het laatste stukje dat we nodig hadden.

En toen nog even de architectuur in
Na de studioshoot ben ik naar het centrum van Almere gegaan om de architectuurfoto opnieuw te maken.
Dat ging gelukkig een stuk eenvoudiger.
Ik wist precies waar ik wilde staan, welk beeld ik wilde maken en wat voor weer ik daarvoor nodig had.
En dat weer kregen we!
De uiteindelijke architectuurfoto bestaat uit drie panorama’s die ik later heb samengevoegd. Alle opnamen zijn gemaakt met vijf belichtingen per standpunt, oftewel bracketing.
Door die beelden zorgvuldig samen te voegen, kon ik een enorm beeld opbouwen met een groot dynamisch bereik en ontzettend veel detail.
En daarvoor gebruikte ik natuurlijk mijn prachtige Fujifilm GFX100 II.
O, verdorie.
Doe ik het toch!
Maak ik alsnog reclame voor Fujifilm!
Hahahahaha.
Uitgelicht!
En dat is dus het mooie van deze opdracht.
Fujifilm wilde laten zien wie ik ben als fotograaf en hoe ik werk. En ik kreeg alle vrijheid om dat op mijn eigen manier te doen.
Met een beetje creativiteit, de hulp van geweldige mensen en af en toe een oplossing die je vooraf nooit had kunnen bedenken.
Want fotografie is voor mij zoveel meer dan alleen op een knopje drukken.
Het is bedenken, uitproberen, samenwerken, improviseren en soms gewoon kijken wat er gebeurt als je ergens een stok tussen zet.
En als het beeld dat ik in mijn hoofd had uiteindelijk ook echt op mijn scherm verschijnt, dan kan mijn dag niet meer stuk.
Binnenkort verschijnt de aflevering van Uitgelicht waarin Fujifilm een kijkje geeft in mijn wereld als fotograaf.
En voor wie het nog niet wist: ik ben ambassadeur voor Fujifilm, Cambo en Hensel.
Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik reclame ga maken.
Of nou ja…
Een heel klein beetje dan. ;-)
Met dank aan Fujifilm, Global Green, Dainora, Anouck van Riemsdijk, Henk en natuurlijk mijn overbuurman. Zonder jullie was dit verhaal waarschijnlijk bij een rol behang en een stuk karton gebleven.
Client gallery powered by Picflow