Hoe vaak loop jij weleens langs een gebouw zonder eigenlijk te weten hoe het in elkaar zit?
Neem nou het stadhuis van Almere. Een gebouw waar ik al zo vaak langs ben gelopen, maar waar nog ontzettend veel aan te ontdekken valt.
En 2026 is eigenlijk een bijzonder jaar om dit gebouw eens wat beter te bekijken. Almere viert haar 50-jarig bestaan, het oorspronkelijke stadhuis werd precies 40 jaar geleden geopend en architect Cees Dam, de man achter het ontwerp, overleed dit jaar op 93-jarige leeftijd.

Een paleis in Almere?
Cees Dam ontwierp het stadhuis met allerlei bijzondere architectonische elementen. Glas, staal, marmer, beton en zelfs gouden details. Ik weet nog dat er destijds behoorlijk wat commotie was over het ontwerp.
Want wat moest Almere nou met zo’n paleis? Marmer en goud in een stadhuis? Was dat allemaal wel nodig?
Maar ik vond het prachtig. En eerlijk gezegd vind ik dat nog steeds.
Ik was zelf een jaar of 17 toen het stadhuis in 1986 werd geopend. Sterker nog, ik heb er zelfs mijn rijbewijs opgehaald! Later heb ik ook nog eens veertien jaar een winkel gehad op het Stadhuisplein. Je kunt dus wel zeggen dat ik het gebouw behoorlijk goed ken.
Tenminste, dat dacht ik.
Wat ik altijd bijzonder heb gevonden, is die ronde glazen raadszaal aan de voorkant. Die staat symbool voor de openheid van het bestuur. Een prachtige gedachte, en architectonisch gezien vind ik het nog steeds een heel sterk ontwerp.
Maar het stadhuis heeft natuurlijk ook een achterkant. En die mag er absoluut zijn!
De banaan
Aan de achterkant vind je een enorme gebogen glazen gevel. Deze uitbreiding werd begin deze eeuw gerealiseerd en kreeg de bijnaam ‘de banaan’.
En als je ervoor staat, snap je meteen waarom.
Het is echt een gigantische glaspartij, waarin de omgeving en de lucht prachtig weerspiegelen. Afhankelijk van het tijdstip en het weer ziet die gevel er iedere keer weer anders uit.
Er valt zoveel te ontdekken aan zo’n gebouw. Eigenlijk veel te veel om in een uurtje te fotograferen.
En laat dat nou precies de tijd zijn die ik gisteren had. ;-)

Een pakketje van Cambo
Ik had namelijk net een pakket binnengekregen van Cambo, waarvan ik ambassadeur ben. Daarin zaten twee lenzen die ik mocht uitproberen op mijn technische camera: de Actar 60 mm en de Actar 90 mm, beide met een maximaal diafragma van f/4.
Bij het pakket zat ongeveer de volgende boodschap:
‘Marco, ik weet dat je fotografeert met die oude Mamiya-lenzen, maar probeer deze ook eens. Niet om je iets te verkopen, want die oude lenzen zijn prachtig, maar gewoon om te vergelijken. Kijk vooral eens naar het contrast en het gewicht.’
Nou, dat heb ik geweten!
Wat een verschil zeg.
Waar mijn oude lenzenset zo’n 2,6 kilo weegt, kom ik met de nieuwe Actars op ongeveer 600 gram uit. En geloof me, als je met een technische camera en statief op pad gaat, merk je dat verschil echt wel.
Maar het gewicht was niet het enige dat me opviel. Ook het contrast is anders. De nieuwe lenzen geven een krachtiger beeld en het zwart is echt zwarter.
Betekent dit dat mijn oude Mamiya-glas de deur uitgaat?
ZEKER NIET!
Maar ik denk wel dat ik alvast een spaarpotje ga aanleggen voor die nieuwere varianten. ;-)
Terug naar het stadhuis
Want daarvoor waren we natuurlijk gekomen.
Ik wilde vooral die enorme gebogen glazen gevel goed in beeld brengen. En dan het liefst met de lijnen netjes recht, want daar ben ik als architectuurfotograaf nogal van.
Ik wist dat ik op dit tijdstip mooi licht zou hebben. De weerspiegelingen van de wolken in het glas waren werkelijk prachtig.
Voor het totaalbeeld heb ik uiteindelijk een panorama gemaakt. Met mijn Cambo Actus kan ik heel bewust werken aan perspectief en compositie. Dat is ook precies waarom ik zo graag met een technische camera fotografeer.
Maar ik zag nog iets.
In de betonnen gevel zitten twee bijzondere ronde ramen. En kijk nou eens goed naar die ramen. Zie je het? De initialen CD van architect Cees Dam!
Daaronder groeit het groen tegen het beton omhoog, rechts staat een enorme kolom die de constructie ondersteunt en daarboven zie je weer de glazen gevel uitsteken.
Ik heb de 90 mm op mijn camera gezet en ben eens goed gaan kijken.
Het beton, het glas, het groen en de lijnen van het gebouw vormen samen een prachtige compositie. Vier verschillende vlakken die elkaar versterken.
En dan ook nog die lichte bewolking die in de ramen weerspiegelt. Heerlijk!
O ja, er stond wel een verkeersbord behoorlijk in de weg. Dat heb ik achteraf weggehaald.
Ja, ik haal storende elementen weg. Een doodzonde natuurlijk, hahaha!

Eén uur, vier beelden
Uiteindelijk heb ik de verschillende brandpunten gebruikt om zo veel mogelijk van het gebouw vast te leggen. Ik ben zelfs nog even het straatje overgestoken om het juiste perspectief te vinden.
En dat allemaal vanaf mijn statief, binnen een straal van zo’n twintig meter.
Voor de enorme glasgevel maakte ik een panorama. De overige beelden zijn allemaal afzonderlijke opnamen, zonder HDR-bracketing.
Gewoon goed kijken, je camera zorgvuldig instellen en fotograferen.
En dat allemaal in een uurtje tijd.
Best goed gelukt, denk ik.
Maar wat ik er vooral weer van heb geleerd, is dat je helemaal niet ver hoeft te reizen om bijzondere architectuur te ontdekken. Soms staat die gewoon in je eigen stad, op een plek waar je al veertig jaar langskomt.
En misschien is dat wel het mooiste van architectuurfotografie.
Je gaat anders kijken naar gebouwen waarvan je dacht dat je ze allang kende.
Een heel andere architectonische uitdaging vond ik bij Paviljoen Welgelegen, waar monumentale architectuur en de mogelijkheden van een technische camera samenkwamen.
Client gallery powered by Picflow
Architectuur laten fotograferen?
Ben je architect, projectontwikkelaar of opdrachtgever en wil je jouw gebouw professioneel laten vastleggen? Ik denk graag met je mee over hoe we de architectuur, materialen en bijzondere details het beste in beeld kunnen brengen.