Iedereen heeft het erover dat Parijs de stad van de liefde is. Ik werd vooral verliefd op Parijs.
Door alle gekke fotoshoots en evenementen die ik in de jaren daarvoor had gedaan, kreeg ik op een gegeven moment een uitnodiging om tijdens Paris Fashion Week te fotograferen.
Nu moet je weten dat er verschillende Fashion Weeks zijn. Dat wist ik in het begin trouwens ook niet. Je hebt prêt-à-porter, maar daarnaast heb je Haute Couture: de shows waar je niet zomaar binnenkomt en waarvoor je ook als fotograaf wordt uitgenodigd.
Haute couture is bovendien niet zomaar een benaming. Het is een officiële titel die een modehuis moet verdienen en aan strenge voorwaarden is verbonden.
Je zult begrijpen: dit zijn de gewilde plekken.
En ik was uitgenodigd.
Daar sta je dan
Daar sta je dan ineens, midden in het epicentrum van de internationale modewereld.
Ik kwam aan in Parijs en moest direct door naar Hôtel de Crillon aan de Place de la Concorde. En geloof het of niet: wie komt daar naar buiten lopen? Paris Hilton.
Bizar.
Maar goed, veel tijd om daarbij stil te staan was er niet. Ik was hier tenslotte om te fotograferen.
Wat daarna volgde was een wereld die ik tot dan toe alleen van televisie, tijdschriften en foto’s kende. Ontwerpers, modellen, stylisten, visagisten en fotografen uit alle hoeken van de wereld. En daar stond ik ineens tussen.
Met mijn camera.
Schouder aan schouder
Fotograferen tijdens Fashion Week is trouwens iets anders dan rustig in een studio je licht neerzetten en bepalen hoe je een beeld gaat maken.
Je staat met fotografen uit de hele wereld letterlijk schouder aan schouder. Iedereen wil dat ene beeld. Iedereen wil op de juiste plek staan.
En dan komt het moment waarop de show begint.
Vanaf dat moment moet alles kloppen. Je positie, je instellingen, je timing. Je krijgt geen tweede kans omdat een model niet nog een keer de catwalk op komt lopen omdat jij toevallig je foto hebt gemist.
En juist die hectiek vond ik fantastisch.
En toen kwam die shoot
Het ene moment sta je schouder aan schouder tussen de fotografen en leg je vast wat er voor je gebeurt. Het volgende moment neem je zelf de regie en maak je samen een beeld vanuit je eigen idee.
Dat is voor mij nog altijd een van de mooiste kanten van fotografie. Soms moet je reageren op wat er voor je gebeurt en soms krijg je de vrijheid om zelf iets te creëren.
Als ik die foto’s nu terugzie, ben ik weer even daar. Tussen de fotografen, op dat terras en bij de Eiffeltoren.
En iedere keer denk ik hetzelfde:
Wat heb ik toch een heerlijk beroep.
Meer zien van Paris Fashion Week?
Benieuwd naar de beelden die ik tijdens Paris Fashion Week Haute Couture maakte? In mijn case Paris Fashion Week Haute Couture vind je een selectie van het werk dat ik daar fotografeerde.
