Ayasa – een bijzondere ontdekking in mijn eigen achtertuin

Afgelopen zomer kreeg ik wel een heel leuke opdracht.

“Marco, wij zijn een instrumentenmaker uit Almere en maken handpannen. We zijn bezig met een nieuwe website, kun jij onze instrumenten creatief fotograferen?”

“Waar zitten jullie in Almere? Dan kom ik wel even langs.”

Almere Haven.

“Nou, dan kom ik op de fiets. Lekker weer en ik woon zelf ook in Haven :-)”

Daar aangekomen wist ik eigenlijk niet wat ik zag.

Bijna letterlijk in mijn achtertuin zit een prachtig bedrijf dat vanuit Almere internationaal opereert in de wereld van handpans.

Ayasa betekent in het Sanskriet ‘ijzer’, een verwijzing naar het materiaal waaruit de instrumenten worden gemaakt. De tonen worden met de hand gevormd en gestemd. Daar zijn echt duizenden hamerslagen voor nodig.

Ik dacht altijd: een handpan is een handpan. (Ik wist er toen niet zo heel veel van eigenlijk.)

Totdat je ziet hoeveel verschillende instrumenten er zijn, hoeveel tonen erop zitten en hoeveel vakmanschap er nodig is om iedere toon precies goed te krijgen.

Dan ga je ineens heel anders naar zo’n stuk staal kijken.

Een handpan bestaat uit gebogen metaal. Alles reflecteert!

Iedere lamp, iedere witte of zwarte plaat en zelfs de fotograaf kan zichtbaar worden in het oppervlak. Zelfs de voetjes van de standaard waren zichtbaar.

Tegelijkertijd wil je juist die rondingen, de structuur van het staal en de verschillende tonen laten zien.

Voor de nieuwe website moesten we per instrument een complete en vooral consistente serie maken: een hero shot, een macro-close-up en vier productbeelden van onder andere de tonen, boven- en onderzijde.

In totaal ging het om zestien verschillende instrumenten.

En alles moest straks op de website exact op elkaar aansluiten.

Dat maakt zo’n shoot veel meer dan simpelweg een product voor de camera zetten.

De positie van ieder instrument, de camerahoek, het licht en de reflecties moesten steeds opnieuw kloppen.

Juist daarom heb ik voor deze opdracht mijn Cambo technische camera gebruikt.

Het bijzondere daarvan is dat ik mijn lens en camera onafhankelijk van elkaar kan bewegen. Ik kan eerst bepalen vanuit welke hoek ik het instrument wil bekijken en vervolgens de camera verschuiven om mijn compositie te maken, zonder mijn perspectief te veranderen.

Zeker bij dit soort moeilijk gevormde producten geeft dat enorm veel controle.

Voor de uiteindelijke beelden werkte ik met vier afzonderlijke belichtingen die later samen het eindbeeld vormden.

Voor het hero shot hebben we bovendien een handmodel ingezet, zodat het instrument niet alleen als product werd getoond, maar ook iets kreeg van waarvoor het uiteindelijk gemaakt is: bespeeld worden.

Het werd uiteindelijk een behoorlijk grote en technisch uitdagende klus.

Maar juist dat vind ik misschien wel het leukste aan productfotografie: eerst uitzoeken waar het probleem zit en vervolgens met licht, techniek en compositie zorgen dat je dat probleem niet meer terugziet in de foto.

Inmiddels is de nieuwe website van Ayasa live en kan ik eindelijk laten zien waar we afgelopen zomer zo druk mee zijn geweest.

Benieuwd naar de beelden? Bekijk ook mijn fotografiecase van Ayasa of neem een kijkje op de website van Ayasa.